سند اين روايت قابل اشكال و ترديد نيست زيرا در سند فقط حكم بن مسكين جاى تأمل دارد و ما او را ثقه مىدانيم به اين دليل كه عده‌اى از اجلّا مثل ابن أبى عمير و بزنطى از او روايت دارند و اينها « لا يرون و لا يرسلون الّا عن ثقة » . البته به غير از اينها اجلّاء ديگران هم از او روايت نقل مىكنند . حسن بن محبوب كه از فقهاى معروف طبقه سوم است ، كتاب حكم اعمى كه همان حكم بن مسكين است را نقل مىكند و از طرفى اين روايت را فقيه نقل مىكند سند فقيه در مشيخه صحيح است . دلالت روايت : به نظر ما چون روايت ، نگاه كردن به مو در حالت معمولى شخص را گفته و تنبيه نكرده كه اين طرف و آن طرف را بپوشاند ( مقابل مستور بودن ) از اين روايت استفاده مىشود كه نگاه كردن به صورت ، مو ، گلو و گردن براى كسى كه ارادهء ازدواج دارد جايز است . ادامه مسألة 26 : « . . . . أن ينظر الى وجهها و كفيها و شعرها و محاسنها » د ) حكم نظر كردن به ساق : در بيان مفهوم كلمه محاشها از عبارت سيد ره حكم ساق روشن خواهد شد كلام مرحوم خوئى : ايشان ابتداء با ذكر ادله ( روايات ) ثابت مىكنند كه مراد از محاسن امرى مغاير با وجه و كفين و شعر نيست بلكه مراد چيزى است كه بوسيله آن حسن و جمال زن ظاهر